English |  فارسی |  Русский  
صفحه اول
مذاکرات «میان لوگری» و یا «میان قومی»
آیا واقعاً امریکا از مهار بحران عاجز ماند؟
روسیه با نگرانی از بحران افغانستان: وضعیت افغانستان شبیه 2014 است
پیامدهای سنگین بحران سیاسی در کابل
سه اختلاف عمدۀ غنی و عبدالله در مذاکرات جاری
رفتار متناقض نماینده ویژۀ امریکا دربارۀ صلح و انتخابات
دگرگونی روابط جهانی و درونی طالبان
توافق صلح و شکست اخلاقی واشنگتن
بحران سیاسی افغانستان؛ راه‌حل چیست؟
اهمیت سفر رییس مجلس افغانستان به روسیه
بحران انتخاباتی و صلح افغانستان
«کابل پیروز شد، مسکو باخت»
غلبۀ «صلح» بر «انتخابات»
افغانستان؛ میدان تازۀ زورآزمایی ایران و امریکا
تغییر موضع ترامپ از آتش‌بس به کاهش خشونت
از هفتۀ قانون اساسی افغانستان در مسکو گرامی‌داشت به عمل آمد
حزب دموکراتیک خلق؛ چهار دهه پس از هجوم شوروی
تحولات منطقه و تغییر در برنامۀ خروج امریکا از افغانستان
ترور قاسم سلیمانی و بحران افغانستان
2020 سالی سرنوشت‌ساز برای افغانستان
هراس هند از نهایی‌شدن پروژۀ امریکایی- پاکستانی
دلبستگی اعضای سابق حزب دموکراتیک خلق به اشرف‌غنی
داستان گرفتاری قیصاری به کجا می‌انجامد؟
سؤال برگشت داکتر عبدالله به روند انتخابات
بسترسازی واشنگتن برای امضای توافق صلح با طالبان
طرح طرف‌ها دربارۀ صلح و انتخابات
تحلیلی بر سفر غیرمنتظرۀ ترامپ به بگرام
بحران انتخاباتی و خطر فروپاشی سیاسی در افغانستان
تصفیۀ قومی در وزارت خارجۀ افغانستان
ماجرای رهایی انس حقانی
  صفحه اول/
رفتار متناقض نماینده ویژۀ امریکا دربارۀ صلح و انتخابات
/14.3.2020
رفتار متناقض نماینده ویژۀ امریکا دربارۀ صلح و انتخابات
نویسنده: آنیتا احمدی
اشرف‌غنی در تازه‌ترین سخنانش گفته است که روند صلح طولانی است و نیاز به حوصله‌مندی و تدبیر دارد. او پیشتر بارها گفته بود که تأمین صلح پایدار کار پنج ساله است. این اظهارات ظاهراً در مغایرت با برنامۀ صلح امریکا و طالبان قرار دارد. ایالات متحده امریکا و طالبان، توافق‌نامه‌یی صلح را امضا کردند که برمبنای آن مذاکرات بین‌الافغانی آغاز می‌شود و طرف‌ها برای پایان بحران باید روی ساختار و نظام آینده گفت‌وگو و توافق ‌کنند. اظهارات اشرف‌غنی بدین معناست که مردم باید پنج سال حاکمیت وی را تحمل کنند و منتظر بمانند تا صلح در کشور تأمین گردد. این درحالی است که طالبان روند انتخابات به ویژه تحلیف را کاری برضد صلح و آشتی در کشور خوانده‌اند.

اشرف‌غنی در یک سال اخیر از تمام توان کار گرفت تا روند صلح را به چالش بکشد. او مانع معرفی هیأت جامع از جانب جمهوری اسلامی افغانستان در مذاکرات صلح بوده است. غنی مانع اصلی تأخیر در مذاکرات بین‌الافغانی است که قرار بود در دهم ماه فبروری آغاز شود. غنی بدین باور است که پس از توافق با طالبان کار حکومت وی به پایان می‌رسد، بنابراین از هر راه ممکن تلاش می‌ورزد که روند صلح را به چالش مواجه سازد و به تأخیر اندازد.

در سوی دیگر، رقبای انتخاباتی اشرف‌غنی که طرف اصلی طالبان نیز محسوب می‌شوند و پیشنۀ درگیری و جنگ طولانی با آن گروه دارند، از طرح صلح امریکا «بدون قیدوشرط» حمایت کردند. صلح را اولویت اصلی کشور خواندند و اعلام کردند که برای تأمین صلح حاضر به قربانی و از خودگذری هستند. رهبران سیاسی به‌ویژه در اردوگاه ثبات و همگرایی، ضمن این‌که در یک سال اخیر به‌طور همه‌جانبه از برنامۀ صلح دکتر خلیل‌زاد پشتیبانی کردند، همواره نگرانی‌شان را از تقلب در انتخابات مطرح کردند. منابع می‌گویند که خلیل‌زاد هربار در پاسخ به نگرانی‌های رهبران سیاسی گفته است: «من در کار انتخابات مداخله نمی‌کنم و سفیر ایالات متحده در کابل متوجه حساسیت‌های انتخاباتی و پیامدهای آن است.» در آغاز خلیل‌زاد تلاش کرد که خود را بی‌خبر از ماجرای انتخابات بندازد. اما بی‌اعتنایی و طفره‌رفتن خلیل‌زاد از شکایت ها مبنی بر تقلب گستردۀ در انتخابات، ریشه در گرایش‌ها و مناسبات‌ وی با یک نامزد مشخص داشت. نامزدی‌که در ظاهر مقابل برنامه‌های صلح ایالات متحده امریکا ایستاده است. اکنون، خلیلزاد در نقش میانجی ظاهر شده و بحران سیاسی را ناشی از «مشکلات انتخاباتی» می‌داند. در آغاز، نماینده امریکا کوشید که طرح یک‌جانبۀ غنی را بر تیم ثبات و همگرایی تحمیل کند. اما مقاومت و ایستادگی رهبران سیاسی مانع تحقق طرح شد. او اکنون با طرح‌ها و امتیازات نو به دنبال تعامل است. اما اکنون تیم ثبات و همگرایی در موضع متفاوتی قرار دارد. تصمیم داکتر عبدالله مبنی بر برپایی مراسم تحلیف افکار عامه را تغییر داده و جایگاه وی را در میان هوادارانش تثبیت کرده و تیم ثبات و همگرایی را در موقعیت برتری در مذاکرات پیش رو قرار داده است. مراسم تحلیف دوگانه بیشترین صدمه را به محمد اشرف‌غنی و زلمی خلیل‌زاد وارد کرد. پیروزی خلیلزاد در دوحه و برگشت غنی به کاخ ریاست جمهوری تحت شعاع قرار گرفت.

رهبران ثبات و همگرایی از مواضع جانب‌دارانه و شرکت خلیلزاد در مراسم تحلیف غنی برآشفته شده‌اند. آنها حتا به عملی‌شدن توافق‌نامۀ صلح امریکا با طالبان مشکوک شده‌اند. زیرا، امریکا تا اینجای کار برخورد متناقض به روند صلح و انتخابات داشته است. اگر ایالات متحده مصمم به ختم جنگ و آشتی ملی است، نمی‌تواند احزاب نیرومند و مقتدر سیاسی را نادیده بگیرد.ایالات متحده نمی‌تواند به نگرانی‌ها و مطالبات مشروع احزاب سیاسی پشت کند و انتظار داشته باشد که آن‌ها همانند گذشته از «پروژۀ صلح» امریکا و طالبان بلاقید و شرط حمایت کنند. پروژه‌یی‌که بسیاری‌ها از جزییات و «ضمایمش» آگاه نیستند و پیامدهایش را هم نمی‌فهمند. اگر امریکا به مطالبات معترضان رسیده‌گی نکند، احتمالاً احزاب سیاسی با دورزدن حکومت و امریکا به مذاکره با طالبان خواهند پرداخت.

رفتار متناقض امریکا دربارۀ صلح و انتخابات ناشی از دو فرضیه زیر می‌تواند باشد:

-یا ایالات متحده امریکا ارادۀ جدی برای ختم جنگ و آشتی ملی در افغانستان ندارد. چنانچه رییس‌جمهور ایالات متحده بارها گفته است که امریکا نمی‌تواند همانند «پولیس» در افغانستان عمل کند و رسیدگی به مشکلات داخلی مربوط به خود افغان‌هاست. بدین معنا که امریکا با پایان دشمنی 20 ساله‌اش با طالبان، مأموریتش به پایان رسیده و دیگر نگران نیست که چه اتفاقی در کابل رخ می‌دهد. امریکا با طالبان به توافق رسیده و از این گروه به حیث پارتینر و همکار جدید در مبارزه با تروریزم و تحقق اهداف منطقه‌ای و راهبردی‌اش کار می‌گیرد.

- و یا اینکه نماینده ویژۀ امریکا در تصامیم و موضع‌گیری‌هایش دچار خطا شده است. خطایی‌که ایالات متحده را از دست‌یابی به اهدافش باز می‌دارد و روند صلح را منحرف می‌سازد. توافق صلح ایالات متحده امریکا مشروط به موفقیت مذاکرات بین‌الافغانی و پابندی طالبان به تعهدات‌شان می‌باشد. وقتی ایالات متحده از یک گروه فاقد عقبۀ اجتماعی در کابل حمایت کند و احزاب سیاسی، رهبران با نفوذ و شخصیت‌های قومی را نادیده بگیرد، بدین معناست که روند صلح متوقف خواهد شد. اکثریت رهبران سیاسی در پی حل بحران و تشکیل یک دولت فراگیر ملی هستند. ایالات متحده با به رسمیت شناختن اشرف‌غنی در انتخابات جنجال‌برانگیز اخیر، پشتیبانی برخی متحدان کلیدی و رهبران درشت سیاسی همانند داکتر عبدالله عبدالله، حامد کرزی، گلبدین حکمتیار، عبدرب الرسول سیاف، محمد کریم خلیلی، محمد محقق، جنرال دوستم و صلاح‌الدین ربانی و میلیون‌ها تن از طرف‌داران شان را از روند صلح از دست خواهد داد. نماینده امریکا می‌کوشد که غنی یک حکومت همه‌شمول تشکیل دهد. وزارت‌خانه‌ها را تقسیم کند و سهم اقوام را بدهد. اما به نظر می‌رسد اختلاف عمیق‌تر از این‌ها است. جریان‌های سیاسی هم به کمتر از تقسیم عادلانه قدرت و کاهش اختیارات و صلاحیت‌های رییس‌جمهوری تن نخواهند کرد. اقدامات اشرف‌غنی هم نشان می‌دهد که حاضر به تشکیل حکومت فراگیر ملی و واگذاری صلاحیت‌ها به نهاد «موازی» دیگر نیست. اگر مذاکرات برسر حل بحران ناشی از تشکیل یکجانبۀ حکومت حل نگردد، احتمال می‌رود که روند صلح با انقطاع و ناکامی مواجه شود.

فارسی.رو
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
صفحه اول
اخبار
روسيه و افغانستان
افغانها مقيم روسيه
معرفی چهره ها
آسيای مرکزی
از منابع روسي
مصاحبه
عکس ها
Google

RSS

matlab@farsi.ru








© 2003-2019 نشريهء آزاد افغانی
كليه حقوق اين سايت متعلق به «افغانستان.رو» ميباشد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع اداره سايت باشد
استفاده از مطالب سايت با ذکر ماخذ آزاد است.
--2.1--