English |  فارسی |  Русский  
صفحه اول
آشتی‌ناپذیری حکمتیار با افغانستان جدید
جنگ در افغانستان نتیجه نمی‌دهد
لغو مذاکرات؛ ناکامی خلیل‌زاد، پیروزی غنی
امریکا و پایان"جنگ انتقام"
تفاوت آرا در واشنگتن راجع به خروج از افغانستان
آخرین جزییات گفت‌وگوهای صلح افغانستان
بن‌بست صلح پس از حملۀ پیچیده بر یک مراسم عروسی در کابل
تقابل اروپا و امریکا در افغانستان
نمایشگاه آثار باستانی افغانستان در مسکو افتتاح شد
چه بر سر تیم صلح و اعتدال آمد؟
منازعۀ در کشمیر انتقام گیری در کابل
کابل به لانۀ هراس‌افگنان مبدل شده است
گامهای بعد از امضای توافقنامۀ صلح از دید طالبان
توافق طالبان تاکتیکی خواهد بود
دست‌نشانده‌هایی‌که به مخالفان امریکا مبدل شدند
انتخابات پیش‌رو خونین خواهد بود
در عرصۀ دیپلوماسی ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم!
بحران امنیتی، صلح و انتخابات در افغانستان
ترامپ و جریحه‌دارساختن احساسات ملی افغا‌ن‌ها
کار بی‌ثمر سیما سمر در کمیسیون حقوق بشر افغانستان
کلاه‌گذاری پنجشیری‌ها برسر احمد مسعود
آیا کابل به طالبان واگذار می‌شود؟
آیا اشرف غنی به دوام کارش باور ندارد؟
آجندای سفر پمپئو به کابل تعویق انتخابات بود
آیا در دور هفتم بن بست خواهد شکست؟
کرزی: از روسیه به‌خاطر تجلیل باشکوه صدمین سالگرد روابط کابل- مسکو سپاس‌گزاریم
آسیب‌پذیری افغانستان از بحران اقتصادی ایران و پاکستان
گم‌نامِ در سنت‌پترزبورگ، سلیبریتی در کابل
نتایج دومین نشست بین‌الافغانی مسکو
مذاکرات بین الافغانی به بهانۀ صد سال روابط دیپلوماتیک میان روسیه و افغانستان
  صفحه اول/
پایان یک مأموریت ناکام
/24.11.2018
پایان یک مأموریت ناکام
نویسنده: میرویس قادری
به دنبال تسریع پروسۀ مذاکره با مخالفان مسلح، رییس‌جمهوری افغانستان در پی ایجاد نهاد موازی با شورای عالی صلح، زیر نام «کمیتۀ مشورتی صلح» است تا به نمایندگی از مردم در مذاکرات شرکت ورزد.

اشرف‌غنی طی یک هفتۀ اخیر با شخصیت‌ها و سران احزاب سیاسی دربارۀ ایجاد و تشکیل کمیتۀ مشورتی صلح بحث و تبادل نظر کرده و گفته که باید یک هیأت با نفوذ، صاحب صلاحیت و دیدگاه برای مذاکرات پیش رو گزینش شود.

کار برای تشکیل کمیتۀ مشورتی صلح درحالی آغاز شده است که عملاً نهادی زیر نام شورای عالی صلح فعالیت دارد و سران آن مدعی هستند که تماس‌ها و ارتباطاتی با برخی مقامات تحریک طالبان نیز برقرار کرده‌اند. شورای عالی صلح در سال 1389 برای ایجاد و تقویت اجماع ملی در مورد صلح میان نخبگان سیاسی و مردم ایجاد شد. برهان‌الدین ربانی نخستین‌ رییس شورای عالی صلح، در یک حملۀ انتحاری در کابل جان باخت و اکنون ریاست شورا را محمد کریم خللی رهبر حزب وحدت برعهده دارد.

پیش از فعالیت شورای صلح، نهاد دیگری زیر نام «کمیتۀ تحکیم صلح» در سال 2004 به ریاست صبغت‌الله مجددی نخستین رییس جمهور دولت اسلامی تأسیس شده بود که هدف آن برگرداندن طالبان به زندگی صلح‌آمیز و عاری از خشونت بود؛ اما این کمیته نتوانست اهداف تعیین شده را برآورده سازد.

حالا حکومت افغانستان پس از آن دست به تشکیل کمیتۀ مشورتی صلح زده که نماینده ویژۀ امریکا برای صلح افغانستان، مذاکرات رسمی و پنهانی خود را با طالبان بدون مشورت و اطلاع‌ به کابل، آغاز کرده است. مذاکرات سری و فشردۀ زلمی خلیل‌زاد با طالبان در قطر و دیدار با نمایندگان کشورهای منطقه به ویژه پاکستان، خشم رهبران حکومت وحدت ملی را برانگیخت. بربنیاد اظهارات منابع معتبر، ایالات متحده در مذاکرات خویش با طالبان، حکومت افغانستان را دور زده است. تا کنون هیچ کسی از جریان مذاکرات و آجندای گفت‌وگوها آگاه نیست. مقامات حکومت وحدت ملی، اعتراض‌شان را به نماینده ویژۀ واشنگتن ابراز داشته‌اند. اما پاسخ نماینده واشنگتن روشن بوده است. آنان از هرج و مرج سیاسی در کابل به خوبی آگاه‌اند و باور دارند که با نظرداشت پراکندگی کم سابقه در جامعۀ سیاسی افغانستان، حکومت وحدت ملی صلاحیت و مشروعیت لازم را برای شرکت در مذاکرات صلح ندارد. طالبان نیز در نشست مسکو اعلام کردند که حاضر به مذاکره با حکومت افغانستان نیستند. زیرا، به باور آنان حکومت وحدت ملی، فاقد مشروعیت مردمی و سیاسی است. طالبان پیوسته بر مذاکرۀ مستقیم با ایالات متحده امریکا تأکید کرده‌اند.

حکومت وحدت ملی پیوسته بر مالکیت افغان‌ها در مذاکرات صلح و راه‌اندازی صلح بین‌الافغانی تحت رهبری شورای صلح پافشاری می‌نماید. اما امریکایی‌ها شورای صلح را یک نهاد فاقد ظرفیت، دیدگاه و برنامه برای پیش برد مذاکرات صلح دانسته و خواهان تشکیل کمیتۀ مشورتی دیگر گردیده‌اند. شورای عالی صلح از سوی حامد کرزی، رییس جمهور اسبق اساس‌گزاری شد. این شورا متشکل از شماری از روحانیون و مجاهدین سابق است. برخی از سران پیشین گروه طالبان نیز عضویت این شورا را دارند. اما شورای عالی صلح از هنگام تأسیس‌ بدین سو، یک گام هم در راستای تسهیل مذاکرات صلح و تماس با طالبان برنداشته است. چون شورای عالی صلح از جریان‌های سیاسی و مردم نمایندگی نمی‌کند. رهبری حکومت وحدت ملی از شورای عالی صلح به عنوان یک نهاد سمبولیک به منظور کسب رضایت متحدان سیاسی و انتخاباتی‌شان استفاده نموده‌اند. برخی از سران شورای عالی صلح، متحدان رییس‌جمهوری و شمار دیگر از دوستان و متحدان انتخاباتی رییس اجرایی هستند.

شورای عالی صلح از ده سال بدین سو بیشتر از یک میلیارد دالر کمک کشورهای خارجی برای حمایت از مردم افغانستان را به مصرف رسانیده‌اند. اما هیچ تأثیر در کشانیدن طالبان به مذاکرات صلح نداشته‌اند. تمام تمرکز شورای عالی صلح روی آگاهی‌دهی و پخش اعلانات مضحک تلویزیونی بوده است. رهبری شورای عالی صلح در دست دشمنان سابق طالبان است. کریم خلیلی در مقاومت برضد طالبان حضور داشته و از رهبران جامعۀ اهل تشیع محسوب می‌شود. طالبان به لحاظ ایدیولوژیک و سیاسی، میانۀ خوبی با شیعیان ندارند. هرچند خلیلی و دیگر سران شورای عالی صلح از مداخلات ارگ در کارشان ناخشنود بودند. رییس‌جمهور، اکرم خپلواک یکی از نزدیکانش را به ریاست دبیرخانۀ شورای صلح گماشته بود و او همه کاره این نهاد بود.

اعضای شورای عالی صلح نه توان مذاکره داخلی و نه هم ظرفیت تأمین مناسبات منطقه‌ای و جهانی را دارند. در نشست اخیر مسکو هم مشاهده کردیم که رهبری شورای عالی صلح نتوانستند به خوبی از مردم نمایندگی کنند. برعکس، طالبان با استفاده از نبود نمایندگان کابل و ضعف هیأت شورای عالی صلح، به خوبی از فرصت پیش آمده استفاده کردند و نتیجۀ کنفرانس را به سود خویش مصادره نمودند.

با تأسیس کمیتۀ مشورتی صلح، کار شورای عالی صلح عملاً خاتمه یافته اعلام خواهد شد. هرچند ریاست جمهوری گفته که این دو شورا آجندای متفاوتی را دنبال خواهند کرد. اما حقیقت این است که دیگر نیازی به شورای عالی صلح باقی نخواهد بود.

بربنیاد یک پژوهش تازۀ انستیتوت مطالعات استراتژیک افغانستان، فقدان استقلال، شایستگی و مداخلۀ خارجی، سه عامل اصلی ناکامی شورای عالی صلح بوده است. بیش از 60 درصد مردم از کار شورای عالی صلح ناراض هستند.

بربنیاد این پژوهش تازه، مردم به خاطر تضعیف نهاد دولت، عدم شفافیت در روند مذاکرات و ناکارآمدی شورای عالی صلح، گفت‌وگوهای جاری را محکوم به شکست می‌دانند.

البته روشن است که ایالات متحده امریکا برای تعامل با طالبان منتظر شورای‌های مشورتی کابل نخواهد ماند. امریکا در امر تعامل با طالبان با تعجیل برخورد می‌کند. سفرهای پی‌هم نمایندگان امریکا به کابل، قطر، اسلام‌آباد، دبی و آسیای مرکزی، نشان‌دهندۀ عجلۀ آ‌ن‌هاست. امریکا مصمم است که تا برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در بهار آینده، بحث مذاکره با طالبان را به پایان برساند.

از سوی دیگر، حکومت وحدت ملی در شرایط دشواری قرار دارد و احتمالاً قادر به جمع و جور کردن جریان‌های سیاسی و قومی برای معرفی نمایندگان‌شان در مذاکرات صلح نخواهد شد. حکومت وحدت ملی اعتماد نیم‌بندش را هم در جامعۀ سیاسی از دست داده است.
فارسی.رو
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
صفحه اول
اخبار
روسيه و افغانستان
افغانها مقيم روسيه
معرفی چهره ها
آسيای مرکزی
از منابع روسي
مصاحبه
عکس ها
Google

RSS

matlab@farsi.ru








© 2003-2019 نشريهء آزاد افغانی
كليه حقوق اين سايت متعلق به «افغانستان.رو» ميباشد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع اداره سايت باشد
استفاده از مطالب سايت با ذکر ماخذ آزاد است.
--2.1--