English |  فارسی |  Русский  
صفحه اول
صلح با طالبان؛ غیبت مردم، نگرانی منطقه
پرچم طالبان بر فراز پایتخت افغانستان
شکل‌گیری همگرایی منطقه‌یی با محور افغانستان
رهبران شانگهای از پروسۀ صلح و آتش بس حمایت کردند
از طرح صلح تا آتش‌بس یکجانبه
علایم تکرار انتخابات غم‌انگیز 2014
مبارزۀ معکوس با مواد مخدر در افغانستان
تقلای دولت افغانستان برای مشروعیت‌زدایی از گروه‌های جنگجو
چگونه یک مسیحی- لبنانی، پشتون- مسلمان شد؟
آیا «حکومت وحدت ملی» پایان یافته است؟
دلایل عدم برگزاری انتخابات در افغانستان
جنگ طالبان و داعش بر سر معادن
تلاش‌ها برای تصفیۀ نهادهای امنیتی از وجود نیروهای وابسته به مجاهدین
برخی اعضای مجلس سنا: پیمان امنیتی با امریکا باید لغو شود
امریکا در افغانستان؛ از پیمان ناکام تا استراتژی بدفرجام
بدترین روزهای افغانستان پس از یازدهم سپتمبر
رییس اجرایی: نیروهای امنیتی را به کشتار می‌فرستیم
نماینده پارلمان افغانستان: کشورهای منطقه بر سر ختم جنگ با امریکا گفت‌وگو کنند
نزاع کم‌پیشینۀ قومی در مجلس افغانستان
عبدالله، غنی را «دروغ‌گو و عوام‌فریب» خواند
سه روایتِ حاکم دربارۀ شاخۀ خراسان داعش
10 ثور، بدترین روز در تاریخ رسانه‌های افغانستان
صدای مشترک از سوچی تا بروکسل: اعتراف به نقش‌آفرینی کشورهای منطقه در حل بحران افغانستان
شورای علمای اهل تشیع به خط آخر زد!
نمایندگان مجلس: داعش نام مستعار برخی حلقات سیاسی است
نشست اضطراری در پی بروز علایم شکست انتخابات در افغانستان
معاون مجلس سنای افغانستان: نقش شانگهای در ختم جنگ در افغانستان برجسته است
عضو مجلس: حضور 1 درصدی هزاره‌ها در ادارات دولتی مصداق کامل تبعیض و بی‌عدالتی است
سردی روابط کابل- دوشنبه و افزایش تهدیدات داعش در شمال افغانستان
پروسۀ انتخابات زیر سایۀ نا امنی و بحران اعتماد کلید خورد
  صفحه اول/
دست آورد 6000 روز جنگ!
/15.3.2018
دست آورد 6000 روز جنگ!
نویسنده: وحید مژده
طولانی ترین جنگ تاریخ امریکا از مرز شش هزار روز گذشت. از نخستین روزی که امریکا در 7 اکتوبر سال 2001 با حملات هوایی به افغانستان، جنگ در این کشور را آغاز کرد تا 12 مارچ 2018، 6000 هزار روز سپری شد اما هنوز هم پایانی برای این جنگ خونین متصور نیست و به نظر می رسد که تا آیندۀ نامعلوم همچنان باید روز های جنگ را شمرد.

هدف امریکا از حمله به افغانستان، نابودی القاعده و رژیم طالبان بود که به اسامه بن لادن پناه داده بود. در نتیجۀ این حمله رژیم طالبان سرنگون شد، القاعده تقریبا از میان رفت و اسامه بن لادن نیز کشته شد اما به اعتراف مقامات امریکایی، از میان دود و خاکستر های برخاسته از شش هزار روز جنگ در افغانستان، دهها گروه تروریستی خطرناک تر از القاعده سر برآوردند که منافع امریکا و غرب را در سراسر جهان تهدید می کنند. بنابراین برای مهار گروه های تازه به میدان آمده، باید نیروهای بیشتری راهی افغانستان کرد. با چنین تصور، راهی جز دوام جنگ وجود ندارد و این جنگ می تواند بی پایان باشد.

جنگی که امریکا گمان داشت در کوتاه مدت و با شکست القاعده به پایان خواهد رسید و از آن به بعد سربازان امریکایی در افغانستان مانند سایر کشور ها چون کوریا و جاپان به جای جنگ، به تفریح و خوش گذرانی خواهند پرداخت و ثروت های طبیعی و مواد مخدر این کشور در اختیار آنها خواهد بود، به زخم خونینی مبدل شد که هنوز از مردم افغانستان و سربازان امریکایی قربانی می گیرد.

تا هنوز بررسی و تحقیق کامل در مورد اینکه به چه تعداد از افغانها شامل نظامیان، جنگجویان و مردمان غیرنظامی در این جنگ جان های خویش را از دست داده اند صورت نگرفته اما تحقیقات نه چندان دقیق توسط بعضی از نهاد ها در این زمینه، شمار قربانیان شش هزار روز جنگ امریکا در افغانستان را بین 111 هزار تا 350 هزار نفر تخمین می کنند.

تحقیقات پوهنتون امریکایی واتسن که اخیرا به نشر رسیده نشان می دهد که از آغاز حملۀ امریکا به افغانستان در سال 2001 تا نیمۀ سال 2016، بیش از 111 هزار افغان کشته شده که در این تعداد و شمار، 42 هزار جنگجوی طالب، 31 هزار غیرنظامی افغان، 30 هزار سرباز و پولیس ملی افغان، 6000 سرباز و قراردادی امریکایی و 1100 نظامی ناتو شامل اند.

مصارف نظامی امریکا در جنگ افغانستان از جملۀ اسرار نظامی به شمار می رود اما آمار هایی که ارائه شده نشان می دهد امریکا تا کنون یک تریلیون دالر در جنگ افغانستان هزینه کرده است اما 17 سال تلاش برای ایجاد یک حکومت مردم سالار و پاسخگو به مردم در افغانستان در این کشور عملا به شکست مواجه شده و افغانستان در قطار چهار کشور از فاسد ترین کشور های جهان قرار دارد.

حاکمیت دولتی در بیش از نیمی از خاک افغانستان عملا وجود ندارد و حتی در بسیاری از مناطقی که مخالفین مسلح دولت نیز حضور ندارند، اوامر حکومت مرکزی کمتر مجال تطبیق دارد. افغانستان نمونۀ تمام عیار از یک حکومت ناکام Failed state است که زیر چتر حمایتی نیروهای خارجی از دولت در این کشور شکل گرفته است.

در طول این 6000 روز جنگ، امریکایی ها همیشه از اینکه جنگ بزودی با پیروزی آنها به پایان خواهد رسید سخن گفته و به مردم امریکا اطمینان داده اند که باور دارند آنها در افغانستان در مسیر درست در حرکت اند اما در عمل جنگ افغانستان درگیر بن بست است و هیچ نشانه ای از پیروزی نظامی برای دوطرف این جنگ دیده نمی شود. اما اکنون در این جنگ عنصر زمان برجسته تر شده است. هردو طرف درگیر جنگ زمان اند و به این باور اند که عنصر زمان خواهد توانست طرف مقابل را به قبول شکست وادار سازد.

جیمزماتیس وزیر دفاع امریکا که مانند تمام نظامیان این کشور همیشه سخن از "جنگ تا پیروزی" می گفت در سفر اخیرش به افغانستان از یکجا شدن قریب الوقوع گروه هایی از طالبان به پروسۀ صلح دولت افغانستان سخن گفت. شاید امریکایی ها به این نتیجه رسیده اند که گذشت زمان موجب خسته شدن طالبان از جنگ شده است و طالبان نیز همین باور را در مورد نیروهای خارجی دارند.

جیمز ماتیس از طرح صلح ارائه شده از جانب رئیس جمهور غنی به طالبان در نشست کابل حمایت کرد. وی تاکید داشت که مذاکرات صلح باید به رهبری دولت افغانستان صورت گیرد. این سخن وزیر دفاع امریکا مخالف موضع رئیس جمهور ترامپ است که بعد از حملۀ طالبان به هوتل انترکانتی ننتال در کابل گفته بود که دیگر با طالبان مذاکره ای صورت نخواهد گرفت و با این گروه در میدان نبرد تصفیۀ حساب خواهد شد.

در طول این 6000 روز، هیچ قدمی به سوی مذاکرات جدی صلح برداشته نشد و دفتر سیاسی طالبان در قطر که باید این مذاکرات در آنجا صورت می گرفت، همچنان بسته باقی ماند. انتظار این بود که پاکستان با فشار طالبان آنها را به میز مذاکره حاضر سازد و پروسه ای نظیر پیوستن حکمتیار به حکومت شکل گیرد اما طالبان که "زمان" را در اختیار دارند، همچنان روی شرط اصلی خود یعنی مذاکره با امریکا برای تعیین تاریخ خروج نیروهای این کشور از افغانستان تاکید دارند.
فارسی.رو
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
صفحه اول
اخبار
روسيه و افغانستان
افغانها مقيم روسيه
معرفی چهره ها
آسيای مرکزی
از منابع روسي
مصاحبه
عکس ها
Google

RSS

matlab@farsi.ru








© 2003-2007 نشريهء آزاد افغانی
كليه حقوق اين سايت متعلق به «افغانستان.رو» ميباشد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع اداره سايت باشد
استفاده از مطالب سايت با ذکر ماخذ آزاد است.
--2.1--