English |  فارسی |  Русский  
صفحه اول
امریکا «کمک» نمی‌کند. هزینۀ «پایگاه‌ها» را می‌پردازد
آیا منطقه قادر به پرکردن خلای امریکا در افغانستان است؟
غنی با چه پشتوانه‌یی به ادامۀ حکمرانی دلبسته است؟
انتخابات به تأخیر می‌افتد
ندامت لابی‌ها چهار سال پس از انعقاد پیمان
وزارت خارجۀ روسیه: گزینۀ نظامی در افغانستان راه‌حل نیست
اضطراب از کرنش و انعطاف‌پذیری امریکا در برابر طالبان
آیا افغانستان وارد جنگ خونین مذهبی می‌شود؟
شش گزینۀ احتمالی مورد حمایت امریکا در افغانستان
از بلاتکلیفی انتخابات پارلمانی تا تأخیر در انتخابات شورای ولسوالی‌ها
احزاب به میدان آمد
چرایی کناره‌گیری "رییس‌جمهور در سایۀ افغانستان"
برگشت خلیل‌زاد؛ استقبال تکنوکرات‌ها، سراسیمگی جهادی‌ها
ازبیکستان مقصد سفر هزاران گردشگر افغانستان
عوامل احیای طالبان
مقصر کیست؟
روسیه طالبان را از فهرست سیاه خارج میسازد
یورش طالبان به غزنی در گرماگرم مذاکرات صلح
نظام پدرمیراثی در سایۀ لیبرال دموکراسی
هراس از برپایی انتخابات شفاف و عادلانه
انتقاد از نجات و بدرقۀ داعش در جوزجان
داعش؛ افول در شمال، احیا در شرق
اقلیت هندو و سک افغانستان را ترک می‌کند
بی‌همتایی اشرف‌غنی در عوام‌فریبی
ائتلاف بزرگ افغانستان با شعار تسخیر ارگ روی صحنه آمد
دوستم با کوله‌باری از درس و عبرت برگشت
"کاکا" را به‌خانۀ سالمندان بفرستید
افغانستان؛ از تحریم تا مهندسی انتخابات
برنده و بازندۀ مذاکرات مستقیم امریکا با طالبان
برخورد ارباب - رعیتی در سایۀ اتحاد استراتژیک
  صفحه اول/
فرصت‌هایی‎که نباید از دست برود
/20.1.2018
فرصت‌هایی‎که نباید از دست برود
نویسنده: آنیتا احمدی
وزیر خارجۀ روسیه اعلام کرد که دولت افغانستان و طالبان باید «فوراً» مذاکرات صلح را آغاز کنند. آقای سرگی لاوروف گفت که کشورش آماده است این مذاکرات را میزبانی کند. وزیر خارجۀ روسیه تأکید کرد که جنگ افغانستان راه‌حل نظامی ندارد و باید طرف‌ها به گفت‌وگو و مذاکره تن دهند.

روس‌ها از دو سال بدین‌سو همواره خواهان گفت‌وگو میان دولت افغانستان و طالبان بوده‌اند و بر میانجیگری این مذاکرات و نشست‌ها ابراز آماده‌گی کرده‌اند. چنانچه در ماه‌های گذشته نشست‌هایی را در این زمینه با حضور مقامات افغانستان میزبانی و مدیریت نموده‎اند.

افزایش فعالیت گروه‌های هراس‌افگن در مرزهای شمال افغانستان، نفوذ داعش و دیگر گروه‌های تروریستی در ولایات همجوار آسیای مرکزی سبب گشته است که روس‌ها برخلاف گذشته، دیگر به عنوان بازیکر منفعل و تماشاچای در قضایای افغانستان عمل نکنند.

مسکو نگرانی‌هایش را دربارۀ اوضاع افغانستان و تهدیدات احتمالی از جانب این کشور، پنهان نکرده است. بر بنیاد اطلاعات، مقامات مسکو نگرانی‌های‌شان را به‌گونۀ صریح با مقامات افغانستان نیز در میان گذاشته‌اند. اما ظاهراً کابل به خواست‌ها و مطالبات روسیه اعتنایی نکرده است. به همین دلیل، مسکو به منظور حفاظت از منافع خویش در افغانستان و سهیم‌شدن در زدوبندهای استخباراتی- منطقه‌یی، دست به اقدماتی زد که موجب نگرانی کابل گشت.

روس‌ها باور دارند که دولت افغانستان و شرکای بین‌المللی‌اش در هفده سال گذشته در زمینۀ کشانیدن پای طالبان به میز مذاکره و گفت‌وگو ناکام بودند. بنابراین، هیچ تضمیینی وجود ندارد که در آینده نیز مذاکرات دولت افغانستان و طالبان به نتیجه‌یی منجر شود. دولت افغانستان در چارچوب شورای عالی صلح و آدرس‌های غیررسمی دیگر، صدها میلیون دالر در راستای مصالحه به مصرف رسانیده و قربانی‌های سنگینی در این راه پرداخته است. اما تا حالا هیچ دست‌آوردی قابل محاسبه‌یی کسب نکرده است.

برخی پژوهشگران معتقد هستند که کابل و واشنگتن اراده‌یی برای ختم جنگ و موفقیت گفت‌وگوهای صلح ندارند. آنها تداوم جنگ در افغانستان را به سود امریکا و شرکایش در کابل می‎دانند. اما برخی دیگر چنین نگاهی را «توهم توطیه» می‌پندارند و باور دارند که دولت‌ افغانستان اهرم‌های فشار لازم برای کشانیدن پای طالبان به مذاکرات صلح ندارد. دستۀ دوم باورمند هستند که پاکستان از طالبان به حیث یک ابزار در سیاست خارجی خویش استفاده می‌کند و حاضر نیست به ساده‌گی این ابزار سودآور و کم هزینه را از دست بدهد. آنها همچنان باور دارند که دیگر نمی‎توان طالبان را به عنوان گروهی یک دست و منسجم ارزیابی کرد. اکنون این گروه مخالف مسلح به شاخه‎های متعددی تقسیم شده و هر شاخه با کشورهای مختلف در منطقه و جهان رابطه و تماس دارد.

با این حال، ناکامی مذاکرات صلح، به معنای طولانی‌شدن جنگ و منازعۀ طاقت‎فرسا در افغانستان است؛ چیزی‌که روس‌ها از آن می‌هراسند. به همان پیمانه‎یی که تداوم جنگ برای برخی کشورها سودآور است، برای برخی دیگر مایۀ نگرانی و تشویش و زیان می‎باشد.

بی‎اعتمادی روزافزون و گسترش جنگ سبب شده است که روسیه به بازی‌گر فعال و تأثیرگذار در جنگ و صلح افغانستان تبدیل شود. نفوذ روسیه در درون گروه طالبان، روابط روسیه با پاکستان و برخی دیگر از کشورهای تأثیرگذار منطقه، نقش مسکو را در جنگ و صلح افغانستان به گونۀ قابل توجهی افزایش بخشیده است. روس‌ها در میان چهره‌های سیاسی داخل افغانستان نیز تأثیر قابل ملاحظه دارد.

با این حساب، دولت افغانستان می‌تواند با درک نگرانی‌های روسیه و با حرمت‌گذاشتن به منافع مشروع کشورهای منطقه، از روسیه، چین، هند و ایران در روند گفت‌وگوهای صلح مدد بجوید. البته این مسأله نیازمند تصمیم‌گیری‌های مستقلانۀ کابل در قضایای منطقه‌یی می‌باشد. افغانستان همزمان با روابط تنگاتنگ و استراتژیک با ایالات متحدۀ امریکا می‌تواند با روسیه و دیگر کشورهای قدرت‎مند منطقه نیز روابط دوستانه و نزدیک داشته باشد. چنان‌چه در پانزده سال گذشته نیز چنین بوده است. تأمین چنین رابطۀ دو سویه کار دشواری نیست؛ زیرا مسکو و واشنگتن برخلاف بسیاری از مناطق دیگر در افغانستان، یک‌سری اهداف و منافع مشترک دارند. به همین دلیل، روسیه در یک‌و‌نیم دهۀ گذشته در جنگ امریکا با هراس‌افگنان در افغانستان به گونه‌یی سهم داشته و حمایت کرده است.

افغانستان با روی دست‌گرفتن دیپلوماسی نرم و هوشمندانه می‎تواند منافع متضاد و متقابل ایالات متحده امریکا و فدراتیف روسیه را به منافع مشترک تبدیل کند. اما متأسفانه چنین سیاستی در کابل به مشاهده نمی‎رسد. افغانستان نباید زمینۀ حمایت روسیه از پاکستان را افزایش ببخشد. چنانچه پس از فشارهای پسین ایالات متحده بر اسلام‌آباد، این کشور به روسیه و چین متوسل شده است. روسیه در منطقه از نفوذ و ظرفیت بزرگی برخوردار است. کابل می‎تواند از یک سو از هزینۀ این ظرفیت در راستای تقویت دشمنانش جلوگیری کند و از سوی دیگر در راستای منافع ملی و صلح و ثبات در جغرافیای خویش بهره ببرد.

پس از سه سال از عمر حکومت وحدت ملی، یک بار دیگر اجماع نسبی در منطقه در پیوند به صلح افغانستان شکل گرفته است. کابل می‎تواند از اجماع شکل گرفته به وجه احسن استفاده کرده و زمینۀ گفت‎وگوهای بین‌الافغانی را فراهم سازد.
فارسی.رو
ارسال اين صفحه به دوستتان
برای چاپ
صفحه اول
اخبار
روسيه و افغانستان
افغانها مقيم روسيه
معرفی چهره ها
آسيای مرکزی
از منابع روسي
مصاحبه
عکس ها
Google

RSS

matlab@farsi.ru








© 2003-2007 نشريهء آزاد افغانی
كليه حقوق اين سايت متعلق به «افغانستان.رو» ميباشد
نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع اداره سايت باشد
استفاده از مطالب سايت با ذکر ماخذ آزاد است.
--2.1--